Vínil plata úr safninu dregin fram og spiluð í heild.
Vínill vikunnar er Fascinating Voyage sem Árni Egilsson gaf út 1985, en á henni leikur hann á bassa með tónlistarmönnunum Ray Brown, Jimmie Smith og Pete Jolly. Umsjón: Árni Matthíasson.
Árni Egilsson fæddist í Reykjavík 1939 og fékk snemma áhuga á tónlist. Hann byrjaði að læra á básúnu, sem entist reyndar ekki lengi, og sneri sér síðan að bassaleik sem hefur verið hans hljóðfæri upp frá því. Árni varð snemma mikill jazzáhugamaður og lék til að mynda með KK bandinu í Breiðfirðingabúð 1958 og tók þátt í að stofna Jazzklúbb Reykjavíkur ári síðar.
Að loknu námi við Tónlistarskólann í Reykjavík hélt Árni til náms í Bretlandi og það til Hamborgar, þar sem hann stundaði nám í Staatliche Hochschule für Musik. Í Bretlandi og Þýskalandi lék hann með ýmsum sinfóníuhljómsveitum og kynntist meðal annars hljómsveitarstjóranum kunna Sir John Barbirolli. Samhliða því að stýra Hallé-sinfóníuhljómsveitinni í Manchester var Barbirolli aðalstjórnandi sinfóníunnar í Houston í Bandaríkjunum á árunum 1961 til 1967 og réði Árna til hljómsveitarinnar.
André Previn tók við Houston-sinfóníuhljómsveitinni af Barbirolli og hann og Árni léku mikið saman á næstu árum og áratugum, léku meðal annars saman á Listahátíð í Reykjavík á Listahátíð á Íslandi árið 1974 ásamt söngkonunni Cleo Laine.
Árni flutti til Los Angeles 1969 og býr þar enn. Hann varð fljótlega eftirsóttur í allskyns upptökuvinnu og hefur leikið inn á hundruð hljómplatna. Hann var ekki síður eftirsóttur í upptökur fyrir kvikmyndir og sjónvarp og hefur leikið tónlist fyrir hundruð kvikmynda og grúa sjónvarpsþátta. Það þótti frétt hér heima þegar spurðist að hann léki á bassa í upphafs- og endastefi Dallas-þáttanna sem nutu mikilla vinsælda hér á landi, fyrst í Kanasjónvarpinu frá 1979 og í Ríkisútvarpinu frá 1981. Hann var einnig oft kallaður til að leika sinfóníska tónlist og frumflutti til að mynda tónverkið Niður eftir Þorkel Sigurbjörnsson, fyrsta íslenska konsertinn fyrir kontrabassa og sinfóníuhljómsveit.
Árni starfaði einnig sem kennari og var lengi prófessor í kontrabassaleik við California State-háskólann í Northridge. Á síðustu árum hefur hann líka samið talsvert af tónlist síðustu ár.
Fyrsta plata Árna var Basso Erectus sem kom út árið 1979 en eins og getið er kom Facinating Voyage út 1985 og er önnur plata Árna. Hann gaf hana út sjálfur, eins og áður er getið, en hún var einnig gefin út vestanhafs árið 1991 undir nafninu Basses Loaded.
Meðspilarar Árna á Facinating Voyage eru ekki af verri endanum. Þannig var Ray Brown einn helsti bassaleikari jazzsögunnar, lék til að mynda með Dizzy Gillespie, Art Tatum og Charlie Parker og var lengi í hljómsveit Oscars Peterson.
Á umslagi plötunnar skrifar Árni meðal annars: „Allt frá því ég byrjaði að hlusta á jass hefur Ray Brown verið átrúnaðargoð mitt. Ég á því erfitt með að lýsa tilfinningum mínum þegar hann sagði mér að hann vildi gjarnan spila með mér á þessari plötu, en „algleymi“ eða „ofsakæti“ kemst nálægt því.“
Píanóleikarinn Peter Jolly var vel þekktur og verðlaunaður jazzpíanisti og harmonikkuleikari á vesturströnd Bandaríkjanna en var líka glúrinn lagasmiður. Hann lék meðal annars með Buddy DeFranco, Art Pepper, Red Norvo, Ray Conniff og Herb Alpert.
Trommuleikarinn Jimmy Smith er ekki eins nafntogaður og Brown og Jolly, en lék þó með miklum meisturum eins og Jimmy Witherspoon, Erroll Garner, Benny Carter, Hank Jones, Eddie Lockjaw Davis, Zoot Sims, Jimmy Smith nafna sínum orgelleikara og Kenny Burrell.
Sjálfur leikur Árni á bassa að vanda en beitir boga á meðan Ray Brown plokkar strengi.
Þess má geta að Árni tileinkar plötuna André Previn og þakkar honum fyrir að hafa hvatt sig til að flytja til Los Angeles.
A-hlið plötunnar hefst með laginu Stella By Starlight eftir Victor Young. Þá kemur Body And Soul eftir Johnny Green, It Could Happen To You eftir Jimmy Van Heusen, Blues For Ray eftir Árna, sem samið er til Ray Brown, og Sigrún, sem er Litfríð og ljóshærð eftir Emil Thoroddsen í jazzbúningi.
B-hlið plötunnar hefst með Summertime eftir Hayward og Gershwin. Þar næst kemur I Remember Clifford eftir Benny Golson, þá I Love You eftir Cole Porter, Ástin, sem er útgáfa þeirra félaga á þjóðlaginu „Sofðu unga ástin mín“, og loks My Funny Valentine eftir Rodgers og Hart.
