Að beisla eldinn

Mynd með færslu
 Mynd: Saga Sig - Ride the Fire

Að beisla eldinn

07.11.2020 - 12:24

Höfundar

Ride the Fire er heitið á fimmtu hljóðversplötu Mammút og hún er plata vikunnar á Rás 2. Hljóðheimurinn er kunnuglegur en manna- og áherslubreytingar spila þó sína rullu.

Sextán ár er talsvert og Mammút hefur slípað steininn frá morgni til kvölds að heita má eða allt síðan hún sigraði í Músíktilraunum með glæsibrag árið 2004. Mammút hefur síðan þá verið ein af okkar helstu rokksveitum, stöðugt að í gegnum hljómleikahald sem og plötuútgáfu. Vinátta og tilfinnanleg stemning hefur ávallt leikið um þann hóp sem Mammút skipar hverju sinni, eitthvað sem er síst gefið í þessum fræðum en ábyggilega stór þáttur í velgengni hljómsveitarinnar.

Sígandi lukka er best og það á ekki síst við um plötur Mammút. Fyrstu tvær, Mammút (2006) og Karkari (2008) voru um margt ójafnar en sveitin sýndi loks hvers hún var megnug á Komdu til mín svarta systir (2013). Mikilúðlegt verk og „fullorðins“. Síðasta verk, Kinder Versions (2017), sem gefið var út af Bella Union í Bretlandi er þá margverðlaunað og ekki að ósekju. Sú plata tók m.a. áhrif frá nýrokki níunda áratugarins, U2 (The Unforgettable Fire) og Cocteau Twins. Gotablær og grúvandi síðpönk yfir.

Skandinavísk rökkurminni

Ride The Fire var tekin upp á Íslandi og í London. Árni Hjörvar bassaleikari The Vaccines sá um upptökustjórn, Sam Slater hljóðblandaði (Hildur Guðnadóttir) og um hljómjöfnun sá Mandy Parnell (Björk og Sigur Rós). Trommuleikarinn Valgeir Skorri Vernharðsson hefur nú gengið til liðs við hljómsveitina og þreytir hér frumraun sína, leysir Andra Bjart Jakobsson af.

Mammút hefur fyrir margt löngu tálgað til ákveðinn einkennishljóm og liggur hann yfir plötunni. Útfærslur eru nýjar og öðruvísi en grunnurinn er sá sami. Og eins og ég lýsi hér í upphafi, það tók tíma að draga gæðin fram, svona eins og þegar pottréttur er látin malla hálfan daginn eða svo. Þolinmæði, saman með seiglu, borgar sig. Mammút hefur, sérstaklega á síðustu þremur plötum, unnið gagngert með skandinavísk rökkurminni (gotablærinn) og það er svöl síðpönksára yfir líkt og venjulega. Hljóðmynd plötunnar er frábær. Allt skýrt og gott, allir „levelar“ réttir. Það er alltaf erfitt að lýsa hljómi með orðum en myndin sem maður fær er af dökkri og umlykjandi plötu.

Gítarar klingja og eru hvassir, bassinn er feitur, djúpur og töffaralegur og Katrína Mogensen söngkona leiðir lögin eins og sú sem valdið hefur. Innkoma Vernharðs er líka mjög öflug, hann veldur starfinu með glans. „Sun and Me“ er vel til fundið opnunarlag og kynnir allt það sem ég var að tala um til leiks. Það er drjúgt á næstu þremur lögum svo, hálfgerðar myrkraballöður en um leið, mikill leikur í útsetningum (sjá skothríðina í „Pow Pow“). „Prince“ kemur svo þægilega inn, skammlaust popplag og hin fallegasta smíð. Gotagangan heldur svo áfram („Forever on your mind“ kallar fram Joy Division, Killing Joke, Interpol o.fl.) og „Still Like A Mountain“ er glæst, styðst við hálfgerðan spagettívestragítar, ísi lagður eyðimerkuróður!? „Fire“ er hálfgert varðeldalag (og algerlega frábært) og sýnir vel það fjölskrúðuga vopnabúr sem sveitin býr að eftir öll þessi ár.

Ride the Fire er stöndug plata. Það blasir ekkert við í fyrsta rennslinu en ef fólk leyfir henni að marinerast eru verðlaun. Þú finnur nefnilega þá og heyrir að þetta er band sem var ekki stofnað í gær, reynslan og telepatískt samband meðlima á milli skilar sér inn í lögin og heildarmyndina. Eldurinn beislaður, já svo sannarlega!

Tengdar fréttir

Popptónlist

MAMMÚT – Ride the Fire

Popptónlist

Listin og lífið getur ekki farið á endalausan frest

Popptónlist

Nýtt frá Jónsa og Robyn, Draumförum og Króla og Mammút

Tónlist

Mammút með flestar tilnefningar