Að endimörkum alheimsins

Mynd með færslu
 Mynd: Kári Björn - Hjaltalín

Að endimörkum alheimsins

03.07.2020 - 15:57

Höfundar

Fjórða plata Hjaltalín sem er samnefnd henni og er búinn að vera sjö ár í vinnslu er plata vikunnar á Rás 2.

Hjaltalín mun fara í sögubækurnar sem ein helsta mektarsveit landsins. Sleepdrunk Seasons, fyrsta plata hennar (2007) var framúrskarandi flott kammerpopp en sú er á eftir fylgdi, Terminal (2009), var enn betri. Sannkallað meistaraverk! Sveitin sýndi þá svo um munar hvað í henni bjó. Uppfull af ótrúlega hæfileikaríku tónlistarfólki - sem átti eftir að eflast enn frekar á þessum nýliðna öðrum áratug – fólk sem hafði einstakt lag á að spila inn á styrk hvors annars. Heildin var risastór, meiri en hjá þessum meisturum sem sveitina skipuðu. Þau kunnu líka þá list að láta tónlistarmenntun sína þjóna sköpuninni, aldrei neitt óþarfa pjatt eða pjátur, stælar eða sýndarmennska. Svo, eins og til að sanna að ekki væri verið að festa sig í einhverju fari, kom Enter 4 út (2012), alls ólík því sem á undan kom, myrkt verk og hin listræna sýn miskunnarlaus. Enginn afsláttur gefinn.

Mörg ár

Síðan eru liðin mörg ár og meðlimir uppteknir við eitt og annað tónlistartengt hver í sínu horni. Engu að síður hefur þetta verk hér verið í vinnslu í heil sjö ár og upptökur farið fram hér og hvar um veröldina. Platan fer volduglega af stað. „Chestmark“ er í austrænum anda, slagverk og strengir bjóða okkur velkomin og kunnugleg epíkin færir manni sanninn um að hér er Hjaltalín á ferðinni. „Year of the Rose“ inniheldur glæsta strengi og frábærar trommur, sérkennilega uppbyggt og virkar meira eins og stef. „Baronesse“ er næst, lag sem kom út fyrir þónokkru. Mjög flott og ballöðukennt lag, glæsilega sungið af Sigríði Thorlacius, Hjaltalín eins og hún er best. „Destiny‘s Curtain Call“ er hæglætissmíð, lítið annað en söngrödd Högna studd lágværum strengjum og prúðu slagverki. „Waterfall“ er sungið af Sigríði, Bjarkarlegt dálítið. Byrjar með dulrænu móti en rennur svo út í fallegt, áhrifaríkt viðlag. Högni kemur sterkur inn um miðbikið, tónar yfir píanóstefi. Glæsismíð.

Þegar hér er komið sögu fer maður að taka eftir mynstri – og um leið uppleggi verksins. Platan hljómar að einhverju leyti eins blanda af tveimur síðustu hljóðversplötum þar sem tilraunablærinn á Enter 4 gerir reglulega vart við sig (án myrkursins samt) í sæmilegum takti við það epíska popp sem sveitin heflaði til á Terminal. Þar, nokkurn veginn, liggur þetta. „Stolen Star“ er sungið af ástríðufullum Högna, þar sem hann virðist vera að tjá sig um það sálræna stríð sem hann hefur háð á síðustu árum. Laginu er lokað með skuggalegum „instrumental“ kafla, flott uppbrot sem hefði mátt vera meira af í gegnum plötuna. „Wolf‘s Cry“ er höfugt og þungt, klassískt mjög, og vel heppnað. Allt gengur upp einhvern veginn í hljóðmyndinni.

Umslag plötunnar prýðir stytta eftir myndhöggvarann Matthías Rúnar Sigurðsson.

„Love from ´99“ verður þá að teljast eitt af betur heppnaðri lögum plötunnar. Ekta popplag að hætti Hjaltalín og algerlega frábær samsöngur hjá Högna og Sigríði. Einkar sannfærandi allt saman og maður finnur fyrir stemningunni og samkenndinni í bandinu. Mjög ólík lög og þannig er restin af plötunni líka. „Row“ er þungastemma að hætti Högna, „Needles and Pins“ er popplag (í Hjaltalín-skilningi) sungið af Sigríði. „Night Theme“ ber nafn með rentu og lokalagið, „Mad Lady of Lizard Skin“ er eins og lokalag í kvikmynd. „Don‘t go too far“, fjórða síðasta lagið, er samt mögulega það besta hér, þá eingöngu vegna algjörlega frábærrar söngraddar Högna. Þarna var farið inn að kjarna, svo sannarlega.

Stórt band

Langur dómur um stórt band. Eins og sést er plata þessi stíllega séð köflótt, sem er stundum kostur og stundum ekki. Fjölbreytnin heldur manni við efnið en um leið er heildarpakkinn dálítið tætingslegur. Þetta er allt saman gott, mjög gott meira að segja. Ekki misskilja mig. Hjaltalín er fyrirmunað að skila inn slöku efni. En þetta er misáhugavert getum við sagt. Hér eru framúrskarandi smíðar í bland við dauflegri, þó að fyrri flokkurinn sé sýnu stærri. Hvort þetta stafi af of löngum meðgöngutíma eða öðru, um slíkt er ómögulegt að spá. Hjaltalín er eftir sem áður ein af mektarsveitum landsins, hreint út sagt ótrúleg hljómsveit, og úttekt mín á þessu tiltekna verki skyggir ekkert á það.

Tengdar fréttir

Menningarefni

Hjaltalín blæs til óvæntra tónleika í beinu streymi

Tónlist

Hjaltalín og Guðni Th. setja Airwaves á Grund

Tónlist

Hjaltalín á Tónaflóði Rásar 2

Tónlist

Barónessa með Hjaltalín í Vikunni