Athugið þessi frétt er meira en 1 ára gömul.

Svefnvana svæfingalæknar biðja um betri vinnutíma 

11.06.2020 - 12:51
Mynd með færslu
 Mynd: RÚV - Kristinn Gauti Gunnarsson - RÚV
Svæfingalæknar á Landspítalanum rituðu yfirstjórn spítalans bréf í síðustu viku og óskuðu eftir breytingum á núverandi vaktaskipulagi. Segja þeir að læknar sem hafa verið við vinnu í meira en tólf klukkustundir taki þátt í þungum áhættuaðgerðum. Núverandi vaktafyrirkomulag sé úrelt miðað við umfang starfseminnar og gæðakröfur.

Frá þessu er sagt á vef Læknafélags Íslands og vitnað í tvo svæfingalækna á Landspítalanum. 

„Ég vann í tíu ár í Svíþjóð við barnasvæfingar- og gjörgæslu. Þar hugleiddi ég aldrei að hætta. Það hefur ítrekað gerst á þessum þremur árum sem ég hef verið hér heima,“ segir Theodór Skúli Sigurðsson svæfingalæknir á Landspítalanum. „Ég hef skrifað uppsagnabréfið tvisvar,“ segir hann um áhrif álagsins á svæfingalækna. 

Læknarnir óska eftir því við yfirstjórn spítalans að fyrirkomulagið verði eins og það var í COVID-19. Yfirboðarar hafa hins vegar sagt þeim að meta þurfi kostnaðinn af beiðninni áður en svör fáist. Verið sé að endurskoða vaktafyrirkomulag inni á spítalanum og beiðni svæfingalækna verði þar skoðuð.
 

Álagið óboðlegt nokkurri stétt

Sveinn Geir Einarsson, yfirlæknir á Landspítalanum, segir í greininni  að álagið á svæfingalækna á Landspítalanum sé áhyggjuefni. „Álag á vöktum hefur aukist verulega síðustu árin,“ segir hann.

Það sé varla bjóðandi nokkrum lækni að vinna fulla dagvinnu og taka í framhaldi af því bakvakt frá klukkan 15.30 til 07.30 næsta morgun þar sem unnið sé á skurðstofum. 

„Á Landspítalanum er veikasta fólk landsins til meðferðar, ýmist  fjölveikt og langveikt eða akút-veikt með lífshótandi uppákomur. Við erum líka með fæðingadeildina á Hringbraut þar sem hlutirnir geta snúist mjög hratt og hver mínúta getur skipt sköpum bæði fyrir móður og barn. Þegar álag er orðið svona mikið, hvort heldur er á læknum eða öðru starfsfólki sem fæst við manneskjur, er hættan á mistökum orðin óþægilega mikil með tilheyrandi afleiðingum. Við erum sett í aðstæður sem við getum ekki stjórnað,“ segir Sveinn.

„Mér þykir afar vænt um Landspítalann og þoli illa þegar hann er talaður niður. Þótt ég sé yfirlæknir og eigi ekki að kvarta opinberlega, þá hef ég áhyggjur af álaginu á vöktunum. Við þurfum því að breyta fyrirkomulagi bakvaktanna. Staðarvaktin er meira eða minna bundin yfir hundveikum sjúklingum gjörgæslunnar og annar illa því sem er að gerast þar fyrir utan,“ segir hann. 

Theódór Skúli samsinnir því að vaktafyrirkomulagið sé stíft. Þá vinni svæfingalæknar yfirvinnu en hafi ekki tíma til að taka það frí sem þeir eigi að fá á móti. Yfirvinnan sé því gerð upp árlega á dagtaxta. 

Þeir Sveinn segjast ekki vera að ræða um launin heldur álagið, sem sé slíkt að lærðir svæfingalæknar sækist ekki eftir stöðum á spítalanum. 

Sveinn tekur dæmi af vaktalotu sinni síðasta hálfa mánuðinn. „Ég var á bakvakt hvítasunnuhelgina, föstudag til sunnudagsmorguns. Þá var ég mættur klukkan sjö á föstudagsmorgninum og komst heim kl. 02.30 aðfaranótt laugardagsins. Ég var mættur aftur klukkan níu á laugardagsmorgninum og var til kl. 16.30. Kallaður inn kl. 20.30 og fór heim klukkan eitt aðfaranótt sunnudagsins. Kallaður aftur inn klukkan sjö á sunnudagsmorgninum vegna verkefnis sem þurfti að fara með inn í Fossvog og fylgja eftir þar og var til kl. 12 á hádegi,“ segir hann.  

„Síðan var ég á vaktinni aftur á miðvikudeginum  og vann þá dagvinnuna til kl. 15.30 að ég tók við bakvaktinni. Ég fór heim kl. 21 og var aftur kallaður inn kl. 22.30 og komst heim klukkan þrjú aðfaranótt fimmtudagsins.  Þetta er ekkert einsdæmi hvorki fyrir mig né aðra kollega mína. Svona eru bara þessar vaktir.“