Vínil plata úr safninu dregin fram og spiluð í heild.
Vínill vikunnar að þessu sinni er Bísar í banastuði með hljómsveitinni Kamarorghestar sem kom út 1981.
Á áttunda og níunda áratug síðustu aldar varð Kaupmannahöfn að einskonar listamiðstöð fyrir tilraunaglaða Íslendinga, enda var þar fjölmennt íslenskt samfélag. Stór hluti Íslendinganna dvaldi þar við nám í nokkur ár og sneri svo heim, en allmargir ílentust þar fyrir ýmsar sakir, þar á meðal fjölmargir listamenn sem kunnu betur við sig í fjölmenni stórborgarinnar en í smábænum Reykjavík sem þá var. Þar starfaði um tíma hljómsveitin Kamartorghestar sem átti rætur í íslenskri kommúnu.
Skammt fyrir utan Hveragerði, nánar tiltekið í Gljúfurárholti í Ölfusi, stóð hús sem vinnuflokkar sem reistu Búrfellslínu snemma á áttunda áratugnum höfðu á leigu og fékk fljótlega nafnið Skúnkurinn. Í kjölfar þeirra tóku aðrir við leigunni og þar varð til listamannakommúna með tilraunahljómsveit sem notaði heimatilbúin hljóðfæri, aðallega slagvek, og söng mikið að sögn Benónýs Ægissonar, eins stofnanda hennar og helsta textasmið. Upprunalega hét hljómsveitin Hin kvalráða meginuppistaða Kamarorghesta Jónasar Vest og starfaði frá 1972 til 1976.
Eins og Benóný rakti söguna í viðtali við Stúdentablaðið 1980 hélt hann til Kaupmannahafnar 1976 og starfaði þar með hljómsveitinni Krauku, í leikhópi og með hljómsveitinni Bláklukkum. Meðal annars var settur upp kabarettinn Ósjálfráðir fjörkippir sem sýndur var víða í Danmörku og Svíþjóð og í framhaldinu voru Kamarorghestarnir endurreistir af Benóný með nýjum mannskap, en með honum í nýrri útgáfu sveitarinnar voru Kristján Pétur Sigurðsson, Kristján Þór Sigurðsson, Björgúlfur Egilsson og Lísa Pálsdóttir.
Hljómsveitin kom fyrst fram undir nafninu Kamarorghestar Jónasar Vest og setti meðal annars upp óperettuna Skeifu Ingibjargar í Félagsstofnun stúdenta í Reykjavík 1978, en kveikjan að því verki var mynd af Ingibjörgu Einarsdóttur sem beið árum saman í festum eftir Jóni Sigurðssyni og reyndi ekki að leyna gremjuskeifunni, eins og segir í söngtexta í óperettunni, enda var hann orðinn hinsegin.
Í viðtali við Kamarorghesta Jónasar Vest í Þjóðviljanum haustið 1979 segjast sveitarmenn spila það sem þeir kalla frírokk: „Við höfum skapað nýja músíkstefnu, sem heitir frírokk. Það þýðir að hver og einn spilar nokkurn veginn það sem hann filar, utan um vissa beinagrind að lagi.“
Benóný flutti aftur til Íslands 1980 og stofnaði þar hljómsveitina Orghestarnir, en Kamarorghestar héldu sínu striki í Kaupmannahöfn og voru iðnir við spilamennsku í Danmörku næstu árin. 1981 var tekin ákvörðun um hljóðrita plötu og til að gefa út heima á Íslandi og Kamaororghestar heimsóttu Ísland í fyrsta sinn sumarið 1981. Fyrstu tónleikarnir voru í Iðnó 23. júlí og á næstu vikum lék sveitin víða. Tónleikum hennar var almennt vel tekið og plötunni var líka vel tekið þegar hún loks kom út í október.
Í kynningu á plötunni frá þessum tíma kemur fram að hún fjalli í stuttu máli um það hvernig dagur í Kamarorgbæli gengur fyrir sig. Hvað tónlistina varðar þá segir í frétt í Dagblaðinu í október 1982 að sérfræðingum beri ekki saman um hvort músíkin sé rokk, pönk, nýbylgja, blús, sinfónía eða skallapopp, þó að Kamarorghestar sjálfir segi hana skallapönk propaganda.
Bísar í banastuði þótti nokkur tíðindi í íslenskri útgáfu, enda var tónlistin mjög á skjön við flest það sem gefið var út um þessar mundir á Íslandi, því risin var pönkbylgja. Henni var líka almennt vel tekið og í umsögn Andreu Jónsdóttur um plötuna í Þjóðviljanum sagði hún að lög þeirra Kamarorghesta féllu mjög vel að anda hvers texta og á plötunni væri að finna rokk, nýbylgju og ballöður. Í dómnum kemur líka fram að hljómsveitin syngi tæpitungulausar en forráðamenn Útvarps þoli, en í laginu Samviskubit syngur Lísa Pálsdóttir um að fá sér á snípinn, sem þótti óviðurkvæmilegt og varð til þess að bannað var að spila lagið í útvarpinu.
Á plötunni skipa Karmaorghesta Björgúlfur Egilsson, sem leikur á bassa og syngur, Gísli Víkingsson leikur á hljómborð, Guðmundur Einarsson annast hljóð og blöndun, Kristján Pétur Sigurðsson syngur, Kristján Þór Sigurðsson leikur á gítar, Lísa Pálsdóttir syngur, Ólafur Sigurðsson leikur á trommur, Þorbjörn Erlingsson á flautu og gítar og syngur líka og blandar og Björg Rafnsdóttir raddar.
Eggert Sigurðsson er skráður velgjörðarmaður og heillakall og Sören Hansen er skráður fyrir upptökum og blöndun.
Platan var tekin upp í Hookfarm-hljóðverinu í Kaupmannahöfn í apríl til maí 1981. Öll lög og textar eru eftir Kamarorghestana nema textinn við Nebbann er eftir Magneu J. Matthíasdóttur.
Umslag plötunnar þótti einkar vel heppnað en Haraldur Örn Jónsson og Pía Rakel Sverrisdóttir tóku ljósmyndir og önnuðust útlit umbúða.
Aðgengilegt til: Rennur ekki út.
Lengd: 48 mín.
