Klikkun
Allir sérfræðingar sem ég hef heyrt og séð eru sammála um að þetta sé Netinu að kenna. Bölvuðu Internetinu, sem aldrei skyldi verið hafa. Það mun að loku ganga að Vestrænni menningu dauðri og illt að trú Norðmanna á að þetta væri bara bóla reyndist tálsýn.
En það sem gerst hefur, og er nú umtalað á Netinu, er að alskonar hálfklám veður uppi á öllum síðum. Það er gefið í skyn með lokkandi fyrirsögnum og jafnvel myndbrotum að meira búi undir, að ef smellt er í myndina birtist berir líkamar fólks. Oftast reynist þetta þó plat og við flettingu kemur bara í ljós sakleysislegur en ljótur texti.
Hér til lands er það einkum Dagblaðið, sem náð að þróa tálbeitur af þessu tagi. Einnig NRK, systurstofnun RÚV. Grunar reyndar að NRK hafi náð mestum framförum í þessu líferni í ár. Það er núna til dæmis boðið upp á kynlífsfræðslu með unglingum í aðalhlutverkum. Það lokkar. Þó er fullyrt að þessi fræðsla sé ekki annað en dulbúið klám. Aðrir fjölmiðlar vilja fara sér hægar á þessu breiða vegi til glötunar. Hið viðulega blað Aftenposten, sem hér hefur viðunefnið tanta eða frænka, gerir ekki svona. Og ekki heldur félagslega meðvitaðir miðlar.
En á flestum síðum veður uppi lítt dulbúið klám. Fólk er farið að tala um árásir klámsins á einkalífið. Hvarvetna á tölvuskjám blasi við lokkandi myndir sem hægt er að smella í með mismunandi von um innihaldsríka síðu á bak við. Ein kona sagði að hún vildi nú svo gjarnan eyða heilum degi í vinnunni eða heima án þess að reka alltaf augun í þetta klám. Hún hefði hreinlega um annað að hugsa en vandi að komast hjá þessu ef kveikt er á tölvu.
Enginn getur fylgst með fréttum nema sæta stöðugum áminningum um að til er kynlíf - og það endar oft að sögn með því að jafnvel staðfast fólk fer að rekja slóðir á eftir berum bossum út um allt Net. Hver getur eignlega verið tilgangurinn með þessu því ekki er aðgangurinn seldur?
Hér gilda allstrangar reglur um klám, miklu strangari en í Danmörku, og ekki ólíkar því sem er á Íslandi. Það hefur þó mátt blóta á laun og hafa svona síður á afviknum stöðum á Netinu og jafnvel blöð í sjoppum. En nú virðist sem aðhald hafi brostið og klámið hleypur um víðan völl.
Fyrir ári síðan var þetta ekki svona. Og því er en spurt: Hvað hefur eiginlega gerst? Tölvufræðingar vita það. Við sætum nú harðræði flettinganna. Það er flettingar á Netinu sem skipta máli. Eigendur netsíðna vilja fá sem flestar flettingar, fá fólk til að smella eða klikka á sem flesta hlekki. Til að það gangi eftir þarf að hafa freistandi hlekki.
Hér er farið að kalla þetta klikk- blaðamennsku. Þetta er klikkað.
Það er klikkunin á netsíðunum sem skiptir máli. Ef hægt er að sýna fram á mikla klikkun koma kaupmenn og setja auglýsingar sínar þar sem klikkunin er mest. Létt klám gefur góða klikkun, einnig furðufréttir og sögur af fádæma óförum.
Það er vísu ekki nýtt að efni af þessu tagi selji, en samt hefur markaðurinn verið takmarkaður. Og fjölmiðlar hafa sé að ekki gengur til lengdar að lokka með sviknum loforðum um mikið innihald. Þess vegna má búast við að innan skamms dragi úr þessari ásókn netmiðla í auðfengið klikk. Lesendur láta vonandi ekki blekkjast mörg hundurð sinnum af litlum fréttum – en á meðan þessi bylgja gengur yfir er best að hlusta bara á útvarp. Þar kemst engin klikkun að.
Ertu með athugasemd vegna fréttarinnar? Sendu á frettir@ruv.is