Gleðjast á eingin kostnað
Fréttir herma að Íslendingar flykkist til Noregs í atvinnuleit og verði að læra nýja siði í nýju landi. Gísli Kristjánsson hefur verið legni í Noregi og hann ætlar hér að fjalla um mikilvæg atriði varðandi muninn á þessum frændþjóðum.
Ég heyri stundum að lítill munur sé á Íslendingum og Norðmönnum og eignlega sé um sömu þjóð að ræða. Um þetta vil ég ekkert fullyrða eftir átján ár sem nýbúi hjá frændþjóðinni. Ég ætla hins vegar að rannsaka málið.
Það er þó ekki létt að finna mælihvaða til að meta þetta vísindalega.
Ef skoðaður er áhugi á íþróttum þá er það til dæmis fyrst núna þegar líður að jólum að íþróttafréttir komast á forsíður blaða. Núna er nefnilega skíðatíðin að hefjast. Skíðaíþróttir eru eina alvöruíþróttin – hitt er bara leikaraskapur. Núna vantar allan snjó þannig að blöðin eru farin að búa okkur undir þjóðarsorg og endalok norsku þjóðarinnar vegna snjóleysis. Ein plúsinn að það er ekki heldur snjór í Svíþjóð svo Svíar verða að keppa á jafnréttisgrunvelli á grasinu.
Áhyggjur af snjóleysi eru ekki þjóðarböl á Íslandi. Enginn leggst þunglyndi vegna snjóleysis á Klakanum.
Annar mælikvarði gæti verið húmor eða fundni. Er brandarasafn þessara frændþjóða líkt? Hvaða brandara segja Norðmenn um sjálfa sig. Og segja Íslendingar yfirleitt brandara um sig? Er eitthvað að bera saman?
Íslenskir heimabrandarar eru sennilega óþekktir enda eru Íslendingar svo hörundsárir og spéhræddir að þeim myndi aldrei fyrirgefa sjálfum sér grínið. Finnar sérhæfa sig aftur á móti í bröndurum af eigin
drykkju- og þumbaraskap. Þessa brandara hafa þeir sjálfir búið til og segja örðum. Skotar eru heimsfrægir fyrir heimagerða brandara um nísku og fádæma smásálarhátt. Allir hlægja með þeim að vitleysunni.
En mitt á milli Finnlands og Skotlands er Noregur. Hvernig barndara segja Norðmenn um sjálfa sig? Og það eru til margir heimtilbúnir brandarar hér til lands þótt þeir séu ef til vill ekki heimsfrægir.
Sá ljóður er til dæmis á þessari skemmtun að sögurnar eru oft mjög langar og helst sagðar blæbrigðalaust. Og brandarrnir endar alltaf á vinslitum
En þessir brandarar varða mikilvægt þjóðareinkenni eða áráttu sem liggur mitt á milli Skotlands og Finnlands. Það er hvernig á að komast yfir áfengi fyrir lítið fé. Þannig sameina menn skosk-finnska fyndni hér til lands.
Töku dæmi – stutt dæmi:
Oft fjalla brandararnir um ferð tveggja vina á krá. Vinnufélagi minn fór með mér á pöbb efir vinnu á föstudag. Hann sagðist ekki geta verið lengi því hann væri boðinn í mat síðar um kvöldið. Ég keypti fyrsta umgang. Þegar hann var hálfnaður með bjórinn sagðist hannverða að fara og spurði hvort ég gæti ekki keypt af honum það sem eftir væri í bjórglaðsinsu. Já, en það var ég sem keyptir bjórinn. Það þarf ekki að taka fram að við höfum ekki umgengist eftir þetta.
Annað dæmi:
Við félagarnir fórum á pöbb á föstudegi. Vinur minn sagðist vera blankur og ekki geta keypt. ‚Eg sagði að það væri nú í lagi ég gæti keypt fyrir hann. Svo panta ég tvo á 52 krónur hvor. Þegar þeir koma á borðið segir félaginn, nei nú verð ég að fara. Ég sat því eftir með báða bjórana. Daginn eftir kom hann til mín og spurði hvort ég ég gæti ekki núna látið hann fá þessar 52 krónur sem bjórinn, sem hann ætlaði að gefa mér í gær, kostaði. Það þarf ekki að taka fram að við höfum ekki farið út að drekka oftar.
Núna má kannski þakka fyrir að við Íslendingar, frændur Norðmanna, búum ekki til brandra um okkur sjálfa. Hver veit nema við stæðum frændum okkar að baki þar eins og í skíðasporinu.
Ertu með athugasemd vegna fréttarinnar? Sendu á frettir@ruv.is