16 ára rithöfundur veldur uppnámi
Það kom flestum í opna skjöldu þegar bók eftir ungan mann sem fáir vissu deili á kom út. Hann skrifaði hana þegar hann var sextán ára. Hún kom út úr prentsmiðjunni og í búðir þegar höfundurinn var rétt 17 ára og olli bókin vægast sagt nokkru uppnámi.
Bókin eftir þennan unga höfund hét Barn náttúrunnar og var fyrsta skáldsaga höfundar sem átti eftir að láta til sín taka á bókmenntasviðinu svo um munaði.
Þetta var Halldór frá Laxnesi. Þessí skáldsaga hins unga höfundar verður flutt í leikritsformi í Útvarpsleikhúsinu á sumardaginn fyrsta á Rás 1, kl. 16:05 og heitir leikritið DÁIÐ ER ALT ÁN DRAUMA.
Barn náttúrunnar segir frá náttúrubarninu Huldu og heimsmanninum Randveri sem leitar lífshamingjunnar í fábrotnu lífi bóndans. Óbeisluð og eigingjörn lífsskoðun Huldu tekst á við þrá Randvers eftir einföldu en iðjusömu lífi. Það sem Hulda elskar einna helst við Randver er að hann er ríkur og getur ferðast með hana um heiminn, en Randver langar að vera á Íslandi, vinna og þurfa að hafa fyrir því að græða peninga. Þegar Hulda kemst að því fer hún frá honum. Á endanum hefur ástin þó yfirhöndina og Hulda ákveður eftir allt saman að vera á Íslandi með Randveri.
Boðskapur sögunnar er sá að fólk þarf að hafa fyrir því að hafa það gott. Mikil vinna og erfiði gefur af sér ávexti og gleðina við að hafa afrekað eitthvað.
Þórunn Erna Clausen fer með hlutverk Huldu og Ingvar E. Sigurðsson leikur Randver.
Með önnur hlutverk fara: Stefán Karl Stefánsson, Björgvin Franz Gíslason, Guðmundur Ólafsson, Árni Tryggvason, Steindór Hjörleifsson og Guðrún Þ. Stephensen.
Höfundur leikrits er Bjarni Jónsson og höfundur tónlistar: Jón Þórarinsson. Gunnar Gunnarsson sá um píanóleik og tónlistarútsendingar. Hljóðvinnslu annaðist Grétar Ævarsson og leikstjóri er Viðar Eggertsson.
Dáið er alt án drauma, leikgerð á skáldsögunni Barni náttúrunnar var frumflutt á aldarminningu skáldsins frá Laxnesi, árið 2002 og er nú flutt aftur í tilefni af því að 110 ár eru liðin frá fæðingu Halldórs Laxness.
Viðtökur gagnrýnenda voru nokkuð blendnar þegar Barn náttúrunnar kom út árið 1919. Einn sagði að „viðvaningshöndin [væri] auðfundin á allri bókinni", annar sagði Huldu, aðalpersónu sögunnar, „óskiljanlega og afkáralega og einskisverða" og þar fram eftir götum. Hins vegar virtust menn sammála um að Halldór Guðjónsson ætti framtíðina fyrir sér og sagði Jakob Jóh. Smári t.d. að engum gæti dulist að hér væri „um að ræða efni í skáld, sem líklegt er til stórra afreka".
Síðar varð skáldið, eins og alkunna er, eitt höfuðskáld Íslands.
Formáli Halldórs að endurútgáfunni 1964, hófst með þessum orðum: „Nákominn vinur sem ég tek mikið mark á sagði við mig ekki alls fyrir laungu, að Barn náttúrunnar fyrsta bók mín, samin 1918, væri í senn útdráttur, niðurstaða og þversumma af öllu sem ég hefði skrifað síðan: að síðari bækur mínar væru allar eintóm greinargerð fyrir þeim niðurstöðum sem komist er að í Barni náttúrunnar. - Nú er ég hef látið tilleiðast að renna augum yfir bókina í fyrsta sinni síðan ég sendi hana frá mér sextán vetra gamall, þá uppgötva ég að þetta muni vera besta bók mín, og liggja til þess þær orsakir að hún geymir óm bernskunnar. Þetta er kveðja mín til bernskudaganna."
Ertu með athugasemd vegna fréttarinnar? Sendu á frettir@ruv.is
