Mundu eftir mér - nr. 900-9907

Texti:

Hún syngur hljótt í húminu,

harmaljóð í svartnættinu.

Í draumalandi dvelur sá,

er hjarta hennar á.

 

Hann mænir út í myrkrið svart,

og man þá tíð er allt var bjart.

Er hún horfin, var það satt,

að ástin sigri allt?

 

Og seinna þegar sólin vaknar, sameinast á ný,

þær sálir tvær sem áður skildu, ástin veldur því.

 

Mundu eftir mér, þegar morgunn er hér

þegar myrkrið loks, á enda er.

Við verðum eitt og því ekkert fær breytt

að ég trúi því, að dagur renni á ný.

 

Hún minnist þess við mánaskin,

er mættust þau í síðasta sinn.

Hann dreymir hana dag og nótt,

að hún komi til hans skjótt.

Ertu með athugasemd vegna fréttarinnar? Sendu á frettir@ruv.is

Til baka