Þjóðarsekt og siðrof

Guðbergur segir í grein á Eyjunni:

„Um leið gleymist henni (þjóðinni) að lýðræði felst í samábyrgð og skyldum. Þar er enginn undanskilinn, hvorki þjóðin né leiðtogarnir, enda eru þeir lýðræðislega kosnir af henni. Íeinræðisríkjum og í nýlendum er þjóðin aftur á móti saklaus ef eitthvað ber út af í málum hennar, enda ræður hún engu. Öll ábyrgð er í höndum stjórnenda hennar. Þetta er sá megin munur sem er á lýðræði og einræði.“

Í Spegli dagsins ræðir Vilhjálmur Bjarnason, framkvæmdastjóri Félags fjárfesta, um siðrof. Það er heitið sem hann hefur gefið ástandinu sem var á Íslandi í aðdragana hrunsins. Vilhjálmur hefur oft látið í sér heyra í Speglinum og þá rætt um háttalag á hlutabréfamarkaði, framferði manna sem fyrir hrun þöndu sig yfir alla verslun og viðskipti á Íslandi og fluttu stórfelldar fúlgur fjár úr landi - og skildu svo allt eftir í rúst. Vilhjálmur segir að siðrof sé orð sem vísi til þjóðfélagsástands, ástands sem myndist þegar breytingar í samfélaginu séu svo örar og þjóðfélagsástandið svo framandi að umgengnishættir og gildi sem almenningur hefur alist upp við glata samhenginu við hinn veraldlega veruleika.

Ertu með athugasemd vegna fréttarinnar? Sendu á frettir@ruv.is